Przejdź do głównej zawartości

22-24 IX 2018 | Spotkania z Zibą Karbassi

Instytut Myśli Józefa Tischnera zaprasza perską poetkę wraz z muzykiem.
Celem prezentacji jest zapoznanie z twórczością Zibi Karbassi i ukazanie jej na tle polskiej tradycji literackiej.
 
Ziba Karbassi, urodzona w Tabryzie (Iran), jest jedną z najważniejszych poetek perskich, która mieszka na emigracji w Londynie.
Wydała kilka tomów poezji w języku perskim oraz angielskim Gravequake (Persian / English), Revolution (Persian / English), Love is Lemony (Persian / English), Song of Ruin (Persian / English). Jej wiersze zostały przetłumaczone przez Włodzimierza Fenrycha na język polski, a niektóre z nich opublikowane w polskich periodykach literackich.
 
Poetka przyjeżdża na zaproszenie Instytutu Myśli Józefa Tischnera, który jest współorganizatorem Warsztatów Herbertowskich i Kongresu (wraz z Akademią Ignatianum i Polskim Wydawnictwem Muzycznym), by wystąpić w kilku miastach polskich. Obecność perskiej emigrantki w Polsce podczas Roku Herberta nawiązuje do
antytotalitarnych tradycji poezji polskiej i samego Patrona („za wolność waszą i naszą”).
 
 
Spotkania z poetką:
22 IX 2018 - WARSZAWA (Zamek Królewski w Warszawie, 10.00-13.00)
23 IX 2018 - ZAKOPANE (Dom Rekolekcyjny oo. Jezuitów "Górka", ul. ks. Kaszelewskiego 9, 19.00-20.00)
24 IX 2018 - KRAKÓW (Klub Dziennikarzy "Pod Gruszką", ul. Szczepańska 1, Sala Fontany, 18.00-19.00)


Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty za ostatni miesiąc

Karol Hryniewicz | Potęga smaku

Karol Hryniewicz „Potęga smaku” – Smak wolności Zbigniewa Herberta teoria działania estetycznego? Dopóki państwo pozwala sobie mieszać się do literatury, dopóty literatura ma prawo mieszać się do spraw państwa . (Josif Brodski, Przemówienie Noblowskie ) [1] Można by było spierać się o słuszność przytoczonego sądu, w którego apodyktycznym brzmieniu da się wyczuć intencję nobilitacji literatury czy sztuki poprzez presuponowaną nadzieję na ich sprawczą moc. Zasadność owego hipotetycznego sporu zakwestionowana zostanie wówczas, gdy odkryjemy, że realność desygnatu cytowanego zdania została przez jego autora określona – by posłużyć się konstrukcją Lyotarda – wraz ze zmianą protokołu ustalania realności i trybunału, mogącego dostrzec w mówiącym poszkodowanego, który zyskał środki do dowiedzenia swojej szkody. Tę abstrakcyjnie przedstawioną sytuację można łatwo ożywić poprzez włączenie w schemat narracji biograficznej, której bohaterem jest Josif Brodski. Nie o to jednak cho...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Józef Maria Ruszar | Lekcja łaciny Zbigniewa Herberta

Józef Maria Ruszar Lekcja łaciny Zbigniewa Herberta cz. 01 Wspomnienie, przeżycie i oczytanie. Konstrukcja eseju „Lekcja łaciny” Część I Rzymska virtus. Przymierze z dzielnością w „Lekcji łaciny” W „Lekcji łaciny” (LNM) mamy do czynienia z trzema elementami konstrukcyjnymi: wspomnieniem szkolnym, osobistą relacją z podróży oraz przedstawieniem historii wzrostu i upadku Imperium Romanum na przykładzie dziejów jednej prowincji, Brytanii. Trzej narratorzy: Herbert – uczeń, Herbert – podróżnik i Herbert – badacz dziejów (amator) opowiadają o niezwykłym trwaniu rzymskiego dziedzictwa w łacińskiej Europie. Wszystkie trzy elementy narracji i wcielenia narratora mają na celu uwiarygodnienie tezy o… właśnie, jaka jest teza eseju? Na czym polega „lekcja łaciny”, bo przecież słowo „lekcja” ma tu podwójne – dosłowne i metaforyczne – znaczenie? Odłóżmy odpowiedź na koniec rozważań, w tym miejscu odnotujmy tylko, że autor „Lekcji łaciny” usunął duży fragment tekstu ...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej

Wojciech Ligęza | O krzątaninie poetów wśród ptaków i kamieni

Wojciech Ligęza O krzątaninie poetów wśród ptaków i kamieni. Wiersze Zbigniewa Herberta i Wisławy Szymborskiej – próba porównań Prof. Wojciech Ligęza Uniwersytet Jagielloński fot. JMR “Najważniejszy jest fakt, że istnieje owa poezja złotego środka, mądrego smutku, dyskretnego słowa i dyskretnego heroizmu, ironii i prawdy” [1] – przed laty pisał Jerzy Kwiatkowski. Wyliczenie, jakim posłużył się krytyk, obejmuje postawę “ja” wobec świata, rozumienie słowa poetyckiego, aksjologię oraz etyczne powinności. Dowiadujemy się oto, że idea określana mianem aurea mediocritas w odniesieniu do polskiej poezji XX wieku oznacza unikanie wszelkich skrajności, potrzebę wyważonego sądu, dobranie odpowiednich proporcji między przeżyciem a wyrazem, konstruowanie wyzbytego gwałtownych emocji dialogu z odbiorcą. “Mądry smutek” odnieść należy do poezji roztrząsającej sprawy ostateczne ale też takiej, która odpowiada na doświadczenia historii. Natomiast hasło “dyskretny heroizm...
Prześlij komentarz
Czytaj więcej